Wojsko zbiera się na błoniu,

Król się zjawił na przeglądzie,

Każdy rycerz jest na koniu,

Tylko Dreptak – na wielbłądzie!

Sygnał trąb w powietrzu dzwoni

I komenda pada ostra:

– Baczność wiara! Wszyscy z koni!

Wszyscy hyc! – a Dreptak został...

Król ze złości pogryzł berło,

I na niego wrzasnął z góry

– Dreptak, ożeż ty ofermo,

Złaźżeż z tej karykatury!

Dreptak złazi, wojsko czeka,

Czeka król w swym majestacie,

A tymczasem już z daleka

Galopuje nieprzyjaciel.

Król wygłosił do wojaków

Krótką mowę: – Drodzy moi!

Naprzód! Na koń, bij Krzyżaków!

Wszyscy wsiedli – Dreptak stoi!

Stoi Dreptak, a tymczasem

Obie armie cwałem bieżą,

Poczem z trzaskiem i hałasem

Jak ci się ze sobą zderzą!

Jak nie zbiją się do kupy –

Trzask i wrzask zamarły w dali,

Patrzy Dreptak – same trupy,

Tylko on i król zostali...

A po chwili, z gęstwy krzaków,

Z miną smętną i ponurą

Wylazł Wielki Mistrz Krzyżaków

Mrucząc: – Dobra, wyście górą...

Tu się przyjrzał wielbłądowi

Co opodal skubał trawkę

I zawołał: – Co pan powi?

Jakaś nowa Wunderwaffke?

Król nie wahał się ni chwili

Tylko rzekł z zadowoleniem:

– Właśnie żeśmy wprowadzili

Model ów na uzbrojenie!

W tej historii dwa morały

się unoszą na powierzchni:

Pierwszy – że całokształt chwały

Przechwytuje zwykle zwierzchnik.

Morał drugi, równie tęgi,

I niegłupia w nim recepta:

– Gdy ścierają się potęgi,

Lepiej spóźnić się, jak Dreptak!^[1]