Ktoś tak cicho

jak kot łapom

idzie niebem ponad grapom

idzie wodom,

idzie liściem

siwo, bioło, przeźrocyście

Słonko spadło

w goju siadło

do podołka gruszki kładło

a tyś wysedł,

a tyś przysedł

i ramienia twoje biołe

mojom duse opasały.

i

tak cicho jak kot łapom

w niebieskości ponad grapom

jak dwa mentle jednoskrzydłe

umęcone

niedościgłe

pofurgali my do świata

scęście gonić scęście łapać.

– po smrecynie, po jedlinie

cicho kańsi nuta płynie

źlebem zjedzie zniknie w wodzie

to zaś huknie na ślebodzie –

Moje serce w gorzci niesem

a tyś przesedł

a tyś przesedł

Ktoś tak cicho jak kot łapom

idzie smutnie ponad grapom

dyscem

burkom

siępawicom

o spłakanym biołym licu^[2]