Jakie to smutne – jakie to smutne –


wysiadła miłość ze mnie za Kutnem!


Jeszcze w stolicy wsiadałem na Głównym


z uczuciem uczuć kolosom równym –


za Kutnem pociąg stanął i ... cześć! –


wysiadła miłość i poszła gdzieś.



O Kutno! O Kutno!


wyprałoś mnie z uczuć jak płótno.


O Kutno! Okrutne Kutenko! –


odjęłoś mi miłość jak ręką.



Próżno w Toruniu czeka dziewczyna –


zbiegłej miłości mojej przyczyna.


Jaki to smutek, ach, jaki to smutek,


gdy od przyczyny się urwie skutek!


Co robić, człowiek nie wie już sam –


O! – jak ja znam to, jak ja to znam!



O Kutno! O Kutno! –


wyprałoś mnie z uczuć jak płótno.


O Kutno! Okrutne Kutenko! –


odjęłoś mi miłość jak ręką.



Jak to się stało, no jak to się stało,


że serce Kutna nie przetrzymało?


Co jest w tym Kutnie, no, co jest w tym Kutnie –


że ono nieraz jak nożem utnie?


Aczkolwiek kiedyś było i tak –


z Grudziądzem miałem podobny fakt.



Grudziądzu, Grudziądzu


tyś serce mi zrobił z mosiądzu.


Grudziądzu, okrutny Grudziążku! –


Uczucie-ś ukrócił w zalążku.



Aczkolwiek kiedyś było i tak –


Z Krakowem miałem też taki fakt.


Krakowie! Krakowie!


Tyś pustkę mi zrobił w alkowie.


Krakowie, okrutny Krakówku! –


Miłości-ś mej miejscem pochówku.


No – tak...^[2]