Kiedy myślę o Lwowie,

buduje mi się całe miasto w głowie.

W dole ulicą pędzą samochody,

piękne ogrody, a chmurki jak lody.

Szczęście jak we śnie – dlaczego?

Ja nie wiem tego.

Wino porasta już mury,

jak wszystko tutaj pnie się do góry.

Do szkoły idą już panny,

ruch jest tu szybki i bezustanny.

Szczęście jak we śnie – dlaczego?

Ja nie wiem tego.

To nie jest Świat Plasteliny,

ani to nie jest Dzień Modelarza,

tu naprawdę płyną godziny,

naprawdę wszystko się zdarza.

Pokój panuje wokół.

Ja na to patrzę i czuję spokój.

Wszystko jest jasne, a przyszłość jest znana.

Pan ma swą panią, a pani pana.

Szczęście jak we śnie – dlaczego?

Ja nie wiem tego.

To nie jest Świat Plasteliny,

ani to nie jest Dzień Modelarza,

tu naprawdę płyną godziny,

naprawdę wszystko się zdarza.^[2]