O Serce Jezusa u Ciebie schronienia

Szukamy w ucisku, niedoli,

Gdy w życiu się wzmogą nad nami cierpienia,

Świat ostrem nas cierniem okoli.

Złość ludzka łez rzewnych wyciśnie nam zdroje,

I poda nam kielich goryczy,

O drogi nasz Jezu, niech Serce nas Twoje

Pocieszy i sił nam użyczy.

O! Ileż to smutku i żalu i trwogi

Wciąż na dnie serc naszych się mieści,

Racz rozlać, o Jezu! W nich spokój Twój błogi

W pociechę zmień jęki, boleści.

Racz Boską Swą mocą nas wspierać w potrzebie

Mdłe siły krzep w trudach i znoju,

Wszak Sam nam kazałeś przychodzić do Siebie,

Do łask Twych – litości Twej zdroju.

„O chodźcie tu do mnie” – tak mówisz do ludzi –

Wy wszyscy strapieni, znękani,

Gdy ciężar nieszczęścia mdłe siły utrudzi,

Gdy smutek wam duszę rozrani.

O chodźcie tu do Mnie – Ja trud wam osłodzę,

Ja balsam na rany wam wleję,

Do Serca przytulę i w znoju ochłodzę

I spełnię największą nadzieję.

Więc jakże nie słuchać głosu tak miłego,

Jak, Panie, nie kochać tu Ciebie?

I jakże do Serca nie garnąć się Twego

I Jemu nie ufać w potrzebie?

O bądźże nam ulgą wśród trosk i cierpienia,

Z ufnością do Ciebie wołamy:

O Serce Najsłodsze, u Ciebie schronienia

W ucisku i smutku szukamy.^[1]