O Ty, mój Aniele złoty

Z samego nieba przychodniu,

Bądź przewodnikiem sieroty

Przez całe życie, dzień po dniu.

Prowadź mnie w wszystkie dni moje,

A we śnie wśród nocy głuchej

Odpędzaj złych myśli roje

I one złowrogie duchy.

Niech Twoje pogodne oko

Ustawnie nade mną czuwa:

Nad tą przepaścią głęboką,

Kędy się ziemia obsuwa.

Głos Twój niech na mnie wciąż woła,

Abym do nieba szedł śmielej,

Jak srebrny dzwonek z kościoła,

Kiedy się dzionek zabieli.

Gdy głowę sierota skłoni,

Oddawszy duszę swą Bogu,

Chwyć dłoń mą mocno w Swej dłoni,

Wiedź, staw mię na rajskim progu.

Ja pragnę z Tobą być w niebie

I Bogu śpiewać na chwałę.

Wśród niebian widzieć i Ciebie,

Mieć szczęście przez wieki całe.^[1]