I o co tyle milczenia? Między nami niewiele się

zmienia. To miłość jest inna. Niełatwa,

nieskromna i niewinna. I o co tyle milczenia?

Lepiej mów, że mam serce z kamienia.

Że się zmieniam, jak moda, kobieta, szczęście,

jak woda...

Każda moja łza i wspomnienie chrztu,

popielata mgła, śnieg na szczycie gór,

tropikalny deszcz, lód na szklanki dnie

i mój złoty pot, gdy kochamy się,

mogą jutro być chmurą, rzeką, wieczną bielą,

burzą, rosą, akwarelą...

Każda nasza noc do utraty tchu,

zakochany wzrok

i spotkanie ust,

przenikanie dusz, obietnice twe i mój złoty pot,

gdy kochamy się, mogą jutro być inne.

Nowe, obłąkane. Zgasłe, żadne, zapomniane...

I o co tyle milczenia?

W takiej ciszy zabrzmi źle: „do widzenia”.

Ja nie proszę, nie płaczę. Ja kocham,

Codziennie inaczej.^[2]