Ot i początek opowieści

Obmiatam wzrokiem stare kąty

Lat temu ponad już trzydzieści

Tysiąc dziewięćset sześćdziesiąty!!!

Czy to możliwe Matko Święta

Żeby to jeszcze ktoś pamiętał?!

W oknach ostatnie światła gasły

Jak po absyncie gasną zmysły

Dom pod numerem był dwunastym

Na Groblach Plac i mgła znad Wisły

Szklarz Henio zjawiał się o świcie

I... Wstawaj wreszcie Piotrze! wołał

Mam flaszkę, kij i jedno życie...

Chodźmy więc małpy drażnić w ZOO

Któż pomni, kto z nas wtedy złapał

Przez okno wyrzucone dziecię

Frankowski, nim je rzucił, płakał

Wyjąc: Bierz je kurewski świecie!

Czy to możliwe Matko Święta

Żeby to jeszcze ktoś pamiętał?!

Dni szczęść i nocy siedem pili

Dwaj bracia, dwa nieszczęścia w parze

Nim się jesienią powiesili

Bracia Sendeccy, pieczątkarze

Mrok pęczniał jak drożdżowe ciasto

Drożdżówkowego warte Nobla

Dom pod numerem był dwunastym

Znad Wisły mgła i Plac na Groblach

Pobielił twarz do zębów pastą

Jaś pedał, tuż po mszy w kościele

Potem spacerkiem ruszył w miasto

I pies go zagryzł pod Wawelem

Lub ta kobieta na Tarłowskiej

Z wbitym w biust prawy wielkim nożem

Pół dnia wrzeszcząca: Rany Boskie

Czy ktoś ten nóż mi wyjąć może?!

Czy to możliwe Matko Święta

Żeby to jeszcze ktoś pamiętał?!^[2]