O, której berła, ląd i morze słucha,

Jedyna moja po Bogu otucha!

/O Gwiazdo morska! O święta Dziewico!

Nadziei moich niebieska kotwico!/bis

Ciebie na pomoc błędny żeglarz wzywa.

Spojrzyj, po jakiem strasznem morzu pływa;

/Jedni rozbici na dnie morskiem giną,

Drudzy do Ciebie po ratunek płyną./bis

Szczęśliwi, którzy ominęli skały,

A przepłynąwszy pełne zdrady wały,

/Na brzeg bezpiecznie zdrowie swe unoszą!

I padłszy na twarz, dzięki Ci zanoszą./bis

Noc mnie obeszła, biją zewsząd trwogi,

Już nie wiem, jakiej mam się trzymać drogi:

/Lecz gdy Twe spuścisz na mą łódź promienie,

Świecić mi będą same nocne cienie./bis

O jaka ufność w mem się sercu rodzi,

Że Cię zwać Matką, zwać synem się godzi.

/Na srogich grzbietach fal morskich popłynę,

Pewien Twej łaski, wśród burzy nie zginę./bis^[1]