Ola ri ja, o la ri

za oknami wstaje świt

aż tu nagle wiatr nadleciał jak szalony

na ramieniu jeszcze żony ciepły ślad

wiatr nadleciał i kołysze naszym domem

a od miasta jakiś dziwny rośnie gwar

O la ri ja, o la ra

to melodia płynie zła

a ulicą zapomnienia gorzka rzeka

już oblepia wszystkie bramy gęsty muł

na przystankach na tramwaje nikt nie czeka

a z latarni słowik zwisa głową w dół

O la ri ja, o la ra

już na rynku festyn trwa

tańczy złodziej z kimś kto zakuł go w kajdany

i idiota z profesorem nauk trzech

z kalekami najpiękniejsze tańczą panny

a na wszystko fioletowy pada śnieg.

O la ri ja o la ra

czarny werbel marsza gra

obce słowa krzyczą usta skądś znajome

po podwórzu biega w kółko chory pies

biją dzwony i ktoś siedzi na balkonie

u sufitu porzeczkowy rośnie krzew

O la ri ja o la ra

za horyzont patrzę w dal

już na tacy mi podają sygnet złoty

marzę o tym by zatrzymać wreszcie czas

i łagodnie się zapadam w twoje włosy

i wychylam gorzki toast aż do dna

i objęci odpływamy gdzieś daleko

już za nami zatrzaskują ciężkie drzwi

i już oczom tak przytulnie pod powieką

i od łez twoja sukienka cała lśni

o la ri ja o la ra

o la ri ja o la ra^[2]