Słychać trzask biczów i turkot kół w dali,

To polski tabor po błocie się wali.

Na samym przedzie, tak jak się należy,

Na swojej szkapie sam komendant bieży.

O, matko Austrio, spojrzyj w nasze strony,

Na swoje dziatki – na polskie Legiony.

Na pierwszym wozie jadą dwaj sierżanty,

Co rozdzielają na porcje prowianty.

Oni by dla swej i dla twojej chwały,

Austrio! na porcje porżnęli świat cały.

O, matko Austrio, usłysz to wołanie,

Daj im więcej chleba, bo tabor ustanie.

A te stworzenia, zaprzągnięte w wozy,

Psy to czy capy, albo li też kozy?

Nie, to są konie, okazy wspaniałe:

Wychudłe, ślepe, zbite, wyłysiałe.

O, matko Austrio, rozczul swoje nerwy,

Daj szkapom owsa lub zrób z nich konserwy.

Na każdym wozie, cóż to za cholera,

Smętnie na końskie ogony spoziera?

To cywil, furman, brudny i obdarty,

Wiecznie zgłodniały, nigdy nie nażarty.

O, matko Austrio, usłysz to wołanie...

Daj większe porcje, wyekwipowanie.^[1]