O matko moja, matko rodzona!

Na co mnie było pieścić dziecięciem?

Na co mnie było do swego łona

Takiem serdecznem tulić objęciem?

Na co mnie było pocałunkami

Serce dziecinne moje rozgrzewać?

I uczyć dumać swymi dumkami,

I płakać przy mnie, płakać a śpiewać,

I płakać przy mnie, i płakać a śpiewać?

O matko moja, źle mi na świecie,

Tęskno mi, nudno, tęskno po tobie.

Dzień po dniu łańcuch żywota plecie;

Oby już prędzej prysnął przy grobie!

Ty tylko, matko, ty nie płacz po mnie,

Błogo kto ziemską wędrówkę kończy!

Z dawnym uśmiechem tam pośpiesz do mnie,

Ach, tam gdzie nas już nic nie rozłączy,

Ach, tam gdzie nic już nas, nic nie rozłączy.^[1]