Na wzgórzu stoi piękne dziewczę.

Ach, gdzieżeś dotąd kryła się?

W oczy twe patrzyć chciałbym wiecznie,

czy mi wolno patrzyć w nie?

O nie, John, nie, John, nie, John, nie!

Mój ojciec, kapitan hiszpański,

gdy ruszał wczoraj w nowy rejs,

czule żegnając, rzekł mi: „Córko,

wszystkim odpowiadaj – nie!”

O nie, John, nie, John, nie, John, nie!

Klejnoty tobie ofiaruję

rubin róży, złoto gwiazd,

kwiatów wiązanki u stóp złożę,

czy mi serce swoje dasz?

O nie, John, nie, John, nie, John, nie!

Więc jeśli jesteś tak okrutna

i jeśli cię nie wzrusza nic,

jeśli twym chłopcem być nie mogę...

każ już, pani, odejść mi.

O nie, John, nie, John, nie, John, nie!^[1]