O wierzbo polska uboga i siwa,

Jaką ty siłę masz w sobie żywotną!

Choć pień twój zrąbią i gałęzie potną,

Choć rdzeń twój ogniem wypalą do żywa,

Ty w sobie życie chowasz – uporczywa,

Wciąż zmartwychwstajesz i z wiosną powrotną

Ssiesz korzeniami mcc z ziemi wilgotną

I młodych pędów zieleń cię okrywa.

Narodzie polski, jakaż niepożyta

Jaka cudowna w tobie tkwi potęga!

Ojczyzna twoja od stu lat zabita

I cios po ciosie do trzew Ci aż sięga,

Ty trwasz!... Ptak srebrny nad pożogą świta,

Feniks twój, z krwi się i ze zgliszcz wylęga!^[1]