Szaruga za oknem,

ulice zamglone,

na deszczu świat moknie

i nudny jest dzionek.

Więc siedząc w pokoju,

by butów nie zmoczyć,

wciąż myślisz o pięknych dniach,

gdy obóz pod słońcem swe płótna roztoczył,

w jeziorze tak twardy był piach.

Ty, patrząc w dal, w błękit,

śpiewałeś piosenki,

a z tobą Jaś, Wojtek i Stach.

Niedługo już minie

dzień słoty, szarugi,

i znowu koc zwiniesz

w kopertę do drogi.

Ubranie w kąt ciśniesz,

tornister przytroczysz,

włożysz obozowy łach.

Gdy obóz pod słońcem swe płótna roztoczy,

w jeziorze, jak głaz będzie piach.

Ty, patrząc w dal, w błękit,

zaśpiewasz piosenki,

a z tobą Jaś, Wojtek i Stach.^[1]