Nie oglądaj się za siebie w smutki, które zgasły,

Które chmurą zasłoniły, oczy dobrej gwiazdy.

Nie oglądaj się za siebie w życiu naszym panta rhei

Oprócz tego co niezmienne, wiary i nadziei.

Po zimowych dniach, kwiatem sypie maj

I na Ziemi będzie kiedyś, zwykły ziemski raj.

Z obudzonych serc, dobra spłynie w bród,

By nakarmić nim świat cały, wierzę w taki cud.

Nie pochylaj głowy nisko, spójrz na lazur nieba.

Ciemne chmury wiatr rozwiewa i złej gwiazdy nie ma.

Ktoś do Ciebie dłoń wyciąga, nie trać ani chwili więcej,

Czas przemija i ucieka, obudź znowu serce.

Chwytaj wszystkie dni, póki twoje są.

Śpiesz się kochać świat i ludzi, nim zadzwoni dzwon.

Kochaj świt i zmierzch i codzienny trud.

Złoty warkocz życia splataj, życie to jest cud.

Po zimowych dniach, kwiatem sypie maj

I na Ziemi będzie kiedyś, zwykły ziemski raj.

Z obudzonych serc, dobra spłynie w bród,

By nakarmić nim świat cały, wierzę w taki cud^[2]