Od Krakowa jadą, od Panny Maryji.

Daj mi dziewczę buzi! Nie odmawiaj mi jej!

Od Krakowa jadą kamienista droga –

Daj mi dziewczę buzi! Bój się Pana Boga!

Jestem sobie wolny, jako ptaszek polny,

Siądę na konika, pojadę do wojny.

Siedzi sobie ptaszek – dzióbek ma żółciutki,

Jak wrócę, pojadę do swojej milutkiej.

Siedzi sobie ptaszek i żałośnie nuci:

Już twój Jaś dziewczyno z wojenki nie wróci.

Siedzi sobie ptaszek i nuci żałośnie:

Nad twoim kochankiem biała brzoza rośnie.

Biała brzoza rośnie, stoi krzyż drewniany,

W boju za ojczyznę poległ twój kochany.^[1]