Rośnie w potęgę nowe pokolenie

Z oczu obmyje pleśń zeszłego czasu

Spłoszy zdumione, wylęknione cienie

I dalej, dalej!...

Krew tak gorąca serca nie ostudzi

W pysk się zaśmieje hardość niepojęta,

Że jeszcze ludzie są wśród tłumu ludzi

Słabość niech będzie słaba i przeklęta.

Tak zwykle jest

Gdy chęć układa nowy dramat

Niemądry gest

I znowu zlecą się na sabat

Historie złe

Co nie od wczoraj, nie od dziś.

To musi przyjść!

To musi przyjść!

To musi przyjść!

Więcej się pamięć słowom nie oszuka

By nie utopić myśli w szklance wódki.

Kiedy do końca obsadzona sztuka

Więc dalej, dalej –

Niech się zachłyśnie sława i tęsknota

Stając w szeregu zwykłej powinności

Jeśli w potrzebie najdzie nas ochota

Znów przeczytamy „Odę do młodości”!

Tak zwykle jest…

Jeszcze się zdarzą rzeczy niesłychane

Mądrość prostaków w ogniu spopieleje

Dzieje nadziei będą dopisane

Więc dalej, dalej –

Nic poza głupstwem przecież nie zabrania

Dać prostą drogę wszelkiej zawiłości.

Jeśli zabraknie siły przekonania

To napiszemy „Odę do mądrości”!

Tak zwykle jest…^[1]