Rachmistrze skrupulatni,

to wieczór mój ostatni –

egzystencjalny przerwę spór,

wnętrzności wyschły mi na wiór,

odejdę, gdy zapieje kur!

Ja – cmentarzysko wraków,

autor w pościeli znaków.

We łbie mam tony zbitych piór,

czek życia porwał strachu szczur.

Odejdę, gdy zapieje kur!

Kopnięciem w skroń ogłusza

but snu – kamienna dusza.

Marsz kanalizacyjnych rur,

odejdę, gdy zapieje kur!

Dziś dolar jest monstrancją,

z obłudną elegancją –

wyrok wydając au rebours

ozdabiam szyję w gruby sznur.

Odejdę gdy zapieje kur!

Stal brzytwę lekko trąca,

lecz krew jest szybkoschnąca –

bell cantem brzmi rzeźnicki chór.

Odejdę, gdy zapieje kur!

W brunatnej nocy szopie

sam sobie dół wykopię

i wlokąc własnych kości wór

odejdę, gdy zapieje kur!^[2]