Rano i w południe,

i wieczorem też,

w kwietniu, w lipcu, w grudniu

i w jesienny zmierzch,

czy na gmachy patrzę,

czy na odblask szyn,

w domu czy w teatrze,

w rojnych poczekalniach kin

odmieniam ciągle imię twoje,

w przypadkach wszystkich, w myślach moich,

do ciebie szepczę: miły Janek,

gdy nie ma Janka, smutno mi.

Budzę się co ranka,

ku Jankowi biegnie myśl.

Ach, tak kocham Janka,

z Jankiem mam się spotkać dziś.

I co dzień, co dzień bez ustanku:

dla Janka, z Jankiem lub o Janku.

W przypadkach wszystkich w sercu moim

o tobie, Janku myślę wciąż.

Nie ma na to rady,

miasto, wieś czy las,

sport czy znów wykłady,

spacer w świetle gwiazd,

kiedy noc zapadnie,

szepczę coś przez sen,

może to nieładnie,

że tak spotkać ciebie chcę.

Odmieniam ciągle imię twoje...^[2]