Ten stary klucz,

ten stary dom,

skrzypiące drzwi

i wokół cicho, cicho tak

i pusto tak wszędzie.

Zastygł gdzieś zdarzeń ślad,

odejść chcę, odejść stąd –

pora odmienić los...

Opadły mgły,

już nowy dzień.

Poszedłem więc na wzgórza szczyt,

by spojrzeć w dal,

gdzie prosty szlak wiedzie.

Poprzez most, na drugi brzeg

pójdę tam, jeszcze dziś –

niech się odmieni los...

Pora zmierzyć siebie z czasem

i otworzyć oczy szerzej.

Płynąć z wiatrem poprzez burze

i zaufać własnej wierze.

Ten stary klucz,

ten stary dom,

skrzypiące drzwi

zostały dawno za mną gdzieś.

Nie mam już po co wracać tam,

mam nowy klucz,

nowy dom, otwarte drzwi –

niech się odmieni los...^[2]