A kiedy już przyjdzie czas,

pełne po brzegi są kawiarenki.

Pod okna ich pełne gwiazd,

gdzieś w zakamarki wielkich miast ciągnie nas.

Kawiarenki, kawiarenki,

małe tak, że zaledwieś wszedł,

zniżasz głos aż po szept...

Mimochodem, kamień w wodę,

wpadnie coś bardzo wielkich spraw

w czarną toń małych kaw...

Kawiarenki, kawiarenki,

z cienia wpół i ze światła wpół

ty i ja, i nasz stół...

Za witrażem szklanych marzeń

ledwo świat poznajemy już,

choć jest tuż...

Miejsc w koło nas coraz mniej,

już dymi z okien złotym obłokiem...

I barman już woła: „Hej!”

Już kawiarenka rusza w rejs, wielki rejs!

Kawiarenki, kawiarenki,

stolik nasz w nieważkości lamp

krąży tu, krąży tam...

Filiżanki, białe płatki,

lecą wprost w kolorowy dym,

płyną w nim, giną w nim...

Pan i pani, zaszeptani.

Któż to wie, gdzie naprawdę są,

ona z nim i on z nią...

Kawiarenki, kawiarenki,

porwą gdzieś w siódme niebo aż

stolik nasz!^[1]