Przyjm moją piosenkę, Warszawo,

Jak niegdyś mój trud i mą krew.

Dla ciebie, coś skryła się sławą,

Ślę dzisiaj tę piosenkę łzawą,

Wśród której garść wspomnień odnowię,

Historię tych dni, zwitą w śpiew.

Jak było, Warszawo, gdy wszyscy na zew

Szli bronić barykad, opowiem.

Pamiętasz dzień pierwszy sierpniowy,

Twe place, ulice, ten ruch,

Gdy każdy z orężem gotowy,

Obleczon w nadziei osnowy,

Pośpieszył do swego oddziału,

Gdzie wiodła go zemsta i duch Polaka.

Tę ciszę i wreszcie, gdy w słuch

Gruchnęły odgłosy wystrzałów.

Rozgorzał bój straszny, ostatni,

A twierdzą był nam każdy próg.

Pamiętasz? Ten krwi haracz bratni

Twych dzieci – żołnierzy, co w matni

Składali dla Polski i ciebie,

A wokół grad stali i wróg.

Pamiętasz – Ty, sama, twe dzieci i Bóg,

I więcej nikogo w potrzebie.

Aż wreszcie uległaś przemocy,

Lecz dumnie spoglądasz nam w twarz,

Boś trwała dni tyle i nocy,

Na próżno czekając pomocy.

A gdyby ktoś targnął twą sławą,

Tę jedną odpowiedź mu dasz:

Ci wszyscy, co legli, trzymają wciąż straż,

A z nimi ja także, Warszawa!^[1]