Wyda się ta sprawa z wydawaniem się

Choć jawa to, nie faza REM, a ciało bodźce

Chwyta w locie

I realniej, namacalniej, niż w godzinie

Tak konkretu pełnej jak ta –

Chyba już nie będzie

A kiedy zaniknie, jak mięsień zanika

Korzonek, którym w pozór tak wrosłam

I znaki rozpoznam iluzji – szczególne, to

Runę w szaleństwo, w stuporze zastygnę

Gdy wyda się, że wydaje się to wszystko…

Lęku pręcik, gdzieś za mostkiem, przy aorcie

żarzy się bez przerwy...

Jak w żarówce mały drutu zawijasek

Co wiązkę światła sączy...^[2]