Wieczorem, gdy w niebie

gwiazd tysiąc rozbłysło,

nad rzeką harcerze

obsiedli ognisko.

Ciemniały opodal

sosnowe olbrzymy,

/las śpiewał i woda,

i słowik z olszyny./bis

Serce rozśpiewane,

zapatrzony wzrok,

wszystkich na polanie

łączy światła krąg.

Spokój płynie rzeką

pośród sennych gwiazd,

wiatr kołysze lekko

ognia wiotki krzak.

Śpiewają zastępy

ze wszystkich namiotów,

a z łąki – mgły siwe,

a z boru – zórz złoto.

Nietoperz przeleciał

spłoszony piosenką,

/coś szepnął w sekrecie,

przez światło się przemknął./bis

Serce rozśpiewane...^[1]