Za nami został las i rzeka,

przed nami ognia iskry migocą,

w popiele ziemniak się dopieka,

piosenka płynie jasną nocą.

La, la, la...

Nocko, nocko wesoła,

jasno nam świecisz, jasno świecisz;

jeszcze do życia szkoły

krótko chodzimy, ale przecież

gdyśmy już zobaczyli

świat w blasku twym, nie przegapimy

żadnej niełatwej chwili,

żadnego lata, żadnej zimy.

Wiatr, jak kolega w biegu prędki,

na chwilę zgiął ogniste grzywy,

iskry jak słowa tej piosenki

sypnął dokoła żar żarliwy.

La, la, la...

Ogniu, ogniu wesoły,

jasno nam świecisz, jasno świecisz;

jeszcze do życia szkoły

krótko chodzimy, ale przecież

drogę bez drogowskazu

znajdziemy, kiedy ty prowadzisz,

życie nas ani razu

na oślej ławce nie posadzi.

Ogniu wesoły, niechaj wszędzie

iskierka twoja w nas nie gaśnie,

żyć nam z tym może lżej nie będzie,

ale uparciej, ale jaśniej.

La, la, la...

Ogniu, ogniu wesoły...^[1]