Wołali na nią: „hej, Słodka!”

To wszystko co o niej wiem.

Zawsze pod tą samą bramą

Wschodziła gwiazda jej.

Świeciła nam wszystkim bezdomnym.

Czasem tuż za rogiem stanęła ci twarzą w twarz

I nie mógł nikt oprzeć się

Pokusie jej włosów rozwianych.

Kiedy szła ulicą neony traciły swój blask.

Kiedy szła ulicą neony traciły swój blask.

Świeciła nam.

Dziś jesteśmy sami.

I Słodkiej niema już wśród nas,

Nawet ślad spod tamtej bramy.

Rozmył deszcz spod tamtej bramy.

Wołali na nią „hej, Słodka!”

To wszystko co o niej wiem,

Naprawdę wszystko co o niej wiem.^[2]