Oj, siadaj, siadaj kochanie moje – juz tu nie pomoze płakanie twoje.

Juz płakanie nie pómoze, bo juz konie stoją w wozie –

Siadaj kochanie! Siadaj kochanie!

Oj, zaraz, zaraz bede siadała – jesce zem się z uojcem nie pozegnała.

Do widzenia miły uojce, com ci była do pómocy –

Teraz nie bede.

Do widzenia miły uojce...

Oj, siadaj, siadaj...

Oj, zaraz, zaraz bede siadała – jesce zem się z matką nie pozegnała.

Do widzenia miła matko, coś mnie wychowała gładko –

Teraz nie bedzies.

Do widzenia miła matko...

Oj, siadaj, siadaj...

Oj, zaraz, zaraz bede siadała – jesce zem się z bratem nie pozegnała.

Do widzenia miły bracie, com ci była na zawadzie –

Teraz nie bede.

Do widzenia miły bracie...

Oj, siadaj, siadaj...

Oj, zaraz, zaraz bede siadała – jesce zem się z domem nie pozegnała.

Do widzenia węgły, ściany i ty, piecu murowany –

Bo ja juz jade.

Do widzenia węgły...

Oj, siadaj, siadaj kochanie moje – juz tu nie pomoze płakanie twoje.

Juz płakanie nie pómoze, bo juz konie stoją w wozie –

Siadaj kochanie! Siadaj kochanie!^[2]