Oj, źle, bracia, na świecie,

Człek to z pracy nic nie ma,

A pasibrzuch go gniecie

I jeszcze się nadyma.

A cywilizacyja

To uciecha garsteczki!

Temu, co ma grosz, sprzyja:

Warta torby też sieczki.

Tak zostawać nie może!

Boć to zguba ludowi,

Więc niechaj kto pomoże

I jak zmienić, niech powie.

Więc się zeszła gromada

Śwarnych, łebskich chłopaków

I stanęła narada,

By wyplenić łajdaków.

Tych, co ludu pot krwawy

W swe rozkosze zmieniają,

Drą ze skóry i sławy,

Jeszcze złego szukają.

A gdy takie zamiary

Układają te zuchy –

Prokurory(1), dziandziary(2)

Wpadli na nich, psiejuchy!

Odgrażają się srogo,

We fortecy zamknęli,

Ale niczym nie zmogą

Tego, cośmy zasieli.

Więc wesoło zza kraty

Niech z was każdy zaśpiew

Zginą wszystkie psubraty!

A my górą będziewa!^[1]