Ojcze ubogich i sierót Patronie,

Któryś strapionym dany ku obronie.

Wincenty Ciebie, gdy niebo wynosi,

Ziemia z weselem Apostołem głosi.

Na wzór Chrystusa, grzeszników prowadzisz

Do Boga, gdy im spowiedź szczerą radzisz

Z całego serca, by za rozgrzeszeniem,

Bogu służyli już prawem sumieniem.

Po wsiach, miasteczkach, nauczasz prostaka

Zarówno z panem kochasz mizeraka,

Stajesz się wszystkim wszystko, bez pragnienia

Innej korzyści, prócz ludzi zbawienia.

Jak wielki skutek Twoje prace mają,

Polska i cudze kraje to zeznają,

Gdy na nauki lud i na kazania

Bieży, szukając z Bogiem pojednania.

Dziatki rodzicom do nóg upadają,

One rzewnemi łzami polewają;

A nieprzyjaciel poprzestając złości,

Daruje krzywdy dla Boskiej miłości.

Jeśli się lękasz karania wiecznego,

Wzywaj pomocy dzielnej Wincentego;

Popraw się z grzechów, pokutuj serdecznie,

Zbawionym będziesz i nie zginiesz wiecznie.

O święty Ojcze! Prosim wszyscy Ciebie,

Ratuj nas, ratuj każdego w potrzebie.

Zjednaj nam nędznym grzechów odpuszczenie,

A potem duszy po śmierci zbawienie.^[1]