Ojczyzna moja – to malowane łany,

Wierzby szarpiące całunami chmur,

To błękit fali srebrną pianą tkany,

To czarne hałdy i zielony bór.

Ojczyzna moja – to cisza wiejskich krzyży,

Ufne bociany z niespalonych strzech,

To uśmiech matki, kiedy się przybliży

Do szkolnych okien, kędy płynie śmiech.

Ojczyzna moja – to niespętane słowo,

Spiżowych haseł modlitewny dźwięk,

To myśl radosna, że już ponad głową

Nie załopoce czarnym skrzydłem lęk.

Ojczyzna moja – to bratni uścisk ręki

Znad kielni, pługa, sponad wag i piór,

Te same rytmy serca i piosenki

Jednakich synów i jednakich cór.

Ojczyzna moja – to kęs pszeniczny chleba,

Podany głodnym z wszystkich świata dróg,

Słoneczna przystań na drodze do nieba

Dla synów Bożych i człowieczych sług.

Takiej Ojczyzny daj nam dożyć, Boże,

I znowu klęknąć w progu naszych chat.

Wiemy, że dobroć twa rozwalić może

Gmachy obłudy w plątaninie krat.^[1]