Ten motyw jak czerwona nić

Wędruje po epokach:

Kiedy mężowie szli się bić –

Kobiety stały w oknach.

Zaś wcześniej, gdy kamienny młot

Ich bronią był jedyną –

Kobiety stały przy wejściach grot,

Mężczyźni szli, by ginąć.

Brzmiał później końskich kopyt stuk,

Pulsował marsz piechoty,

Romańskich okien łagodny łuk

Piętrzył się w ostry gotyk,

Lecz zawsze – wyrównując krok

Pod krzyk bojowych orkiestr –

Mężczyźni podnosili wzrok

Ku prostokątom okien.

I wszystko jedno, który wiek

Rodził się albo konał,

Obok kolumny synek biegł,

A w oknie stała żona.

I werbli trzask, i fanfar płacz,

I płot, i kiosk, i drzewo,

I równaj krok, i w prawo patrz...

...a okna były w lewo...

Na horyzontach blask i dym,

Na niebie wiatr i chmury,

Idę, a przy mnie biegnie syn,

Idę, a przy mnie biegnie syn,

Idę, a przy mnie biegnie syn,

A żona patrzy. Z góry.^[1]