Dlaczego stoisz przy oknie

Wciąż piękną i dumną chcąc być?

Twe piersi kaleczy cierń nocy

Włócznia wieku w twym boku już tkwi

Giniesz w łachmanach sumienia

Szukając zapachów i barw

Nerwy napięte i srebrne

Zwiotczały, stoczyła je rdza

   Miłości wybrana

   Miłości zmrożona

   Plątanino materii i ducha

   Wybranko aniołów

   Demonów i świętych

   Zastępu złamanych serc

   Uspokój tę duszę

   Uspokój ją

Ucałuj policzek księżyca

I z chmury niewiedzy swej wyjdź

Nowe Jeruzalem spłonęło

Po cóż czekać w ruinach na świt?

Na trudy się nie skarż ni słowem

I niech nie współczuje ci nikt

Jak róża po drabinie cierniowej

Pnij się w górę w milczeniu przez łzy

   Miłości wybrana

   Miłości zmrożona

   Plątanino materii i ducha

   Wybranko aniołów

   Demonów i świętych

   Zastępu złamanych serc

   Uspokój tę duszę

   Uspokój ją

Rzuć potem swą różę do ognia

I słońcu w ofierze ją złóż

Zaś słońce niech weźmie w ramiona

Najświętszy Jedyny Bóg

Bóg marzy o śmierci litery

Bo żaden nie znaczy nic znak

Lecz sprzyja ciągłemu jąkaniu

Słów chcących ciałem się stać

   Miłości wybrana

   Miłości zmrożona

   Plątanino materii i ducha

   Wybranko aniołów

   Demonów i świętych

   Zastępu złamanych serc

   Uspokój tę duszę

   Uspokój ją^[3]