Ucieszył się mały Januszek

Że tatusiowi spadł brzuszek

Bo tatuś już był grubas

Nieraz mama do taty

Mawiała – aleś pękaty

Pogimnastykuj się dziubas

Tata na to się wzdrygał

I od ćwiczeń się migał

Różne jęki wydawał i zgrzyty

I tym co kawałeczek

Przód mu tył, tył, tyłeczek

Wciąż bardziej był utyty

Wreszcie utył zupełnie

Wyglądał jak księżyc w pełnie

I świecił równie pięknie

I powiedział mu lekarz

Jak pan jeszcze poczekasz

To panu brzucho pęknie

To poruszyło lenia

Zabrał się za ćwiczenia

Jeden trener udzielał rad mu

Na jego rozkaz tatko

Na drążek wspiął się gładko

I wówczas brzuszek spadł mu

Cieszy się więc Januszek

Że tatusiowi spadł brzuszek

Lecz mama płacze za to

Osierocił nas kretyn

Bo ten brzuszek niestety

Spadł ale razem z tatą^[1]