Tęga ziemia, dobra ziemia,

To nasze Podlasie.

Zmilknie jeden, to wnet drugi

Krzyknie Moskwie: „Zasię!”

Tam się z partią swą uwija

Pan Stanisław Brzóska;

Tak zajadły na Moskali,

Że niech ręka Boska!

Nie przepuści, nie daruje,

Tak w nim dusza sroga.

– Na to Bóg dał ręce – mówi –

Żeby pobić wroga.

Już zdławiły klęski ducha

W narodowym ciele,

A Podlasie jeszcze z Moskwą

Walczy dotąd śmiele.

Jeszcze Moskal się obziera,

Gdzie borek, gdzie wioska,

Nuż wypadnie, nuż przetrzepie

Pan Stanisław Brzóska(1).

Hej, ty dzielny Podlasiaku,

Szkoda nam twej doli.

Pochwycili cię Moskale,

Wzięli do niewoli.

Długo myślą, długo radzą,

Jak się pomścić krwawo.

Nie dali ci kuli w piersi,

Coś dyszał za sławą.

W Sokołowie cię na rynku

Powiesili wrogi,

Cześć ci, dzielny partyzancie,

Podlasiaku drogi!^[1]