Nie chcemy podcinać dębu

na którym wszyscy siedzimy

zejdziemy z niego odżyje

niech zadba w końcu o siebie

odznaczę go sam osobiście w swoim i Waszym imieniu

pozdrowię każdy listek

pożegnam się dziękując

że tyle wytrzymał dźwigając nas na ramieniu

fajka za fajką w tunelu

spływająca wraz z dymem do płuc

pomówień kłamstw, błędów i wspomnień

dzban mogę zawsze chcieć stłuc

pytanie – czy trzeba zapomnieć

a może czy warto pamiętać

trzynastka za Złotno jeździła

a czy ojczym mnie bił w same święta?

muzykę zamykam krzykiem

zagłuszam słowa i gesty

i nie wstyd mi wcale, że byłem

i nie wstyd mi, że dziś z Wami jestem

kim będę żył jak nie Wami?

kto wstrzyma za Was szarańczę?

kto jak nie Wy będzie bronił?

kto wtedy wyciągnie do mnie ręce?

szumi być może Wam jeszcze

nie „żegnam” lecz „do widzenia”

to ważne, smutne w piosence

lecz jak to bardzo pomaga

masując rozmarzone zmartwienia

Michał, Jacek i Ania żegnamy się z Wami do rana

dziękując kłaniamy się nisko

dziękuje bo cóż można więcej

pod nasączonym goryczą

brzemieniem pożegnania.^[2]