męczą kowala sny stokrotne

czarne konie skaczą pod oknem

czarne konie z pręgą północy

już kowala mają w swej mocy

a woźnice co karetą powoziły

głupkowato śmieją się do szyby

nos spłaszczony i bocianie pięty

w kapeluszach na bakier podciętych

wydziwiają od ucha do ucha

aż się trzęsie kowalska buda

a po kątach zgarbione podkowy

tańczą tańczą ostatnie ukłony

już czarne konie jesieni zmierzchy

do progu na kolanach podeszły

już przysiadły na piersi kowala

już świat mu się całkiem oddala

zaświtało całkiem na biało

i ucichło całkiem złe licho

lecz kowal już się nie obudzi

po co mu kuć konie u ludzi^[2]