Weszliśmy w kipiący Skagerrak,

Kłaniały się fale w pas,

Jacht leciał jak szalony ptak,

Był blady każdy z nas.

Pękały nam żagle tu i tam,

Rąbał po łajbie grad

I tylko jeden został nam

Sztormowy grota płat.

Szarpnijcie go chłopcy z całych sił,

Szarpnijcie go jeszcze raz,

Niech serca pompują krew do żył,

Ostatni to żagiel nasz.

Zdzierały nam szoty skórę z rąk,

A wicher posiłki słał,

Gwizdały wanty szantę swą,

Za szkwałem pędził szkwał.

I Neptun nie kochał nas w ten czas,

Cholernie się wtedy wściekł,

Swą mokrą łapą raz po raz

Uparcie walił w deck.

Szarpnijcie go chłopcy z całych sił,...

Ten kadłub dziurawy wodę brał,

Jak grom spadło na nas to

I koleś mój przy pompie mdlał,

Cucili wszyscy go.

A Stary zaryczał: „Żywiej tam,

Musimy wykonać zwrot”!

Choć wszystkie żagle zdarło nam,

To jeszcze został grot.

Szarpnijcie go chłopcy z całych sił,...

Pozostał za nami Skagerrak,

Mordęgi nadchodzi kres,

Lecz nie zapomnieliśmy, jak

Zatańczył z nami bies.

Gdy stary do góry palec wzniósł,

To każdy zrozumiał go,

Nad nami w naszych oczach rósł

Wydęty dumnie grot.

Szarpnijcie go chłopcy z całych sił,...

Aż w końcu nadeszła chwila ta,

Gdy żagiel do wora wlazł,

Na katarynie łajba szła

I port już witał nas.

I każdy ten wór poklepać chciał,

Nim skrył go bakisty mrok,

Bo tyle nam nadziei dał

Kochany, dzielny grot.

Szarpnijcie go chłopcy z całych sił,...^[2]