Władysław Jagiełło, gdy w późnych był leciach

Skojarzył przytomnie, że „zero” ma w dzieciach

Że z mocy niemocy nie będzie żadnego

Ni wnuka, ni Hołdu Pruskiego!

Zwyczajem litewskim, co znamy i z kronik

Podrapał się palcem po smutnej „pogoni”

I patrząc w lusterko, wycedził bez sporu:

– No, Władek! – nie mamy wyboru!

Zbyt słabe ramiona i inne organy

By ród Jagiełłowy mógł być podtrzymany

Sukcesor rzecz święta, więc trzeba się zgodzić

By w drodze konkursu go spłodzić!

Krzyczały plakaty ze słupów i murów

Wzywając w zawody rycerzy i ciurów

Że tytuł co czeka zwycięzcę zawodów

To „Mister Obojga Narodów”!

Zapraszał do sauny, do pochwał nieskory

By zbadać rycerzy miłosne walory

I tak się zachwycił w tym cnym przedsięwzięciu

Że wybrał bez mała... dziesięciu!

Wiedziała królowa, że król na nią liczy

Że wzywa Ojczyzna do walki... w łożnicy!

Że w pracy dziesiętnej wspomoże ją z bidą

Nad wyraz mocarne libido!

Nim nastał dzień szósty, poranek sobotni

Dokładał do pieca dziesiąty ochotnik

I wtedy to właśnie wśród genów się męczył

Zarodek – sukcesor – Warneńczyk.

A kiedy rok minął, schyliło się nisko

Dziesięciu tatusiów nad Władzia kołyską

Zaś ten niespodzianie odezwał się hardzie:

– No co, chłopy – już po Grunwaldzie?

Lecz potem taktownie, bez słów, jak należy

Zaparło się syna dziesięciu rycerzy

A widząc królową w gwałtownej potrzebie

Jagiełło wziął „winę” na siebie.

Minęło zaledwie półtora stulecia

Kolejny Jagiellon deficyt miał w dzieciach:

Król Zygmunt sukcesję przechlapał bez walki

Z przyczyny Radziwiłł Barbarki.

Wzdychając do Baśki, po Litwie się pętał

A sprawa dziedzica leżała nietknięta

I tak się zatracił w uczuciu tem szpetnie

Że umarł pierdoła bezdzietnie!^[1]