Żyję sobie w takim świecie, gdzie...

Co rusz to każdy chce zmieniać mnie,

A ja, nawet w najczarniejszych snach

Ani myślę ustąpić, co to, to nie ja!

Oni myślą, że dziewczyny są

Z plasteliny, że można je w tą lub w tą,

A ja w duchu z nich śmieję się

I pazurki na nich wciąż ostrzę swe!

I pewnie dlatego po całych dniach

Wołają za mną mniej więcej tak:

Ostra panienka!

– Taka jak ja.

Nie próbuj mi wmówić,

Że białe jest czarne.

Ostra panienka!

– Taka jak ja.

To nie chorągiewka,

Więc wyłącz ten sztuczny wiatr.

Kiedy widzą, że nie mają szans,

To są mili jak kotki i miau, miau, miau...

I próbują tak podejść mnie,

A ja z oczu im czytam: „No zmień się, zmień”.

Oni lubią, gdy dziewczyny są

Tak nieśmiałe i kruche jak cienkie szkło.

Ja nie kryję, że swoje wiem,

I jak osa w te kotki wbijam żądło swe!

I pewnie dlatego po całych dniach

Wołają za mną mniej więcej tak:

Ostra panienka...^[1]