Otoczon świetnem gronem Aniołów,

Dziwiąc tryumfem świat cały;

Z pośrodka wiernych Swych Apostołów,

Wzniósł się do nieba Pan chwały.

Płakał i bolał nad grzesznym ludem

Nim prawdę w sercach odrodził,

Nim zgładził grzechy odkupu cudem

I ludzi z Bogiem pogodził.

Wraca do Ojca, jako Syn prawy,

Słowo Przedwieczne, Bóg wielki,

By Go na tronie mocy i sławy

Wielbił i kochał duch wszelki.

Wraca, lecz jeszcze zstąpi w świetności

Z berłem i z rózgą w Swej dłoni

W dniu ostatecznym: ukarze złości,

Dobrych skroń wieńcem osłoni.

Zlituj się, Hoże, nad dziećmi Swemi.

Tyś prawdą najczystszej wiary,

Tobie moc dana na niebie, ziemi!

Ześlijże na nas Twe dary.

Rządź Twym Kościołem, zwiększaj go, Panie!

Broń nas od grzechowej skazy.

Niech wierność, zgoda wśród nas zostanie

I bojaźń Twojej obrazy.^[1]