O, Paddy Maloney w Irlandii gdzieś żył

I żyłby tak dalej i whiskey swą pił.

Szalony pomysł nagle wpadł mu do łba,

Żeby na wieloryby wyruszyć gdzieś w świat.

Wielorybów, cholera, zachciało się mu.

Nigdy przedtem na morzu nie sprawdził swych sił.

Nigdy jeszcze nie pływał, nie znał żagli, ni lin.

Opuścił Irlandię i na statek wsiadł,

Nie mógł nawet przypuszczać co spotka go tam.

Wielorybów, cholera, zachciało się mu.

Mijały tygodnie, w morzu wlecze się czas,

Aż nagle zobaczył wielkie cielsko wśród fal.

„Widzę go, jest tak blisko, że może mnie zjeść”.

Szybko podbiegł do masztu i na reje chciał wleźć.

Wielorybów, cholera, zachciało się mu.

W kilka chwil był na topie, drżąc trzymał się want.

„Nic mi teraz nie zrobi, dobre miejsce tu mam”.

Nagle szkwał, wielki przechył, krzyk w górze... i co?

Prosto w paszcze walenia wpadł Paddy Maloney.

Wielorybów, cholera, zachciało się mu.

W jego brzuchu nasz Paddy prawie pół roku tkwił.

Przyzwyczaić się musiał, nie odważył się wyjść.

Aż pewnego poranka waleń zakaszlał zdrowo

I milę w powietrzu leciał Paddy nad wodą.

Wielorybów, cholera, zachciało się mu.

Teraz Paddy na lądzie bezpieczny i zdrów.

Nigdy więcej na morze nie wybierze się już.

Nie ma mowy, by kiedyś popływać chciał łodzią.

„Pójdę w morze, gdy będzie kursował tam pociąg”.

Wielorybów, cholera, zachciało się mu.^[2]