Kolejki przy kinach od rana,

krzyczące neony we mgle

Mariny, Brigitki na wszystkich ekranach,

świat cały dziś widzieć je chce.

Dziś dla nich się idzie do kina

i o nich się mówi co dnia

lecz chłopcy kochają się

w zwykłych dziewczynach,

tak samo, tak samo jak ja.

Pamiętam dni, dalekie dni,

pożółkłe, zblakłe, jak ogromnie stary film,

i z zapomnienia się odwija w mych marzeniach

wyblakły film mych dawnych dni.

Pamiętam dni, dalekie dni,

pożółkłe, zblakłe, jak ogromnie stary film,

i z zapomnienia się odwija w mych marzeniach

wyblakły film mych dawnych dni.

Pamiętam cylinder Keatona

i ludzi Carnégo zza mgły

i ten pierwszy film z Gretą Garbo,

gdy ona patrzyła tak długo przez łzy.

I śmieszny melonik Chaplina,

szarego, zwykłego jak my

Pamiętam i była tam jeszcze dziewczyna,

do której mówiłem: „To ty...”

Pamiętam dni, dalekie dni,

pożółkłe, zblakłe, jak ogromnie stary film,

i z zapomnienia się odwija w mych marzeniach

wyblakły film mych dawnych dni.

Pamiętam dni, dalekie dni,

pożółkłe, zblakłe, jak ogromnie stary film,

i z zapomnienia się odwija w mych marzeniach

wyblakły film mych dawnych dni.

Dlaczego nic nie ma prócz wspomnień,

dlaczego ten film nagle znikł

kasjerki umiały uśmiechać się do mnie,

a teraz nie umie już nikt.

Za szybkie są chyba zegary

i w filmie czas szybciej dziś mknie

A może to ja jestem dzisiaj za stary,

a może zbyt inny, kto wie?

Pamiętam dni, dalekie dni,

pożółkłe, zblakłe, jak ogromnie stary film,

i z zapomnienia się odwija w mych marzeniach

wyblakły film mych dawnych dni.

Pamiętam dni, dalekie dni,

pożółkłe, zblakłe, jak ogromnie stary film,

i z zapomnienia się odwija w mych marzeniach

wyblakły film mych dawnych dni.^[2]