„Znaczy się, historia jest taka,

że se kiedyś leżałem na chodniku.

Se odpoczywałem

z taką podartą twarzą z boku,

bo chodnik był taki chropowaty, nie.

I taka pani szła. Jadzia.

I tak spojrzała na mnie,

i ja się nawet nie zdążyłem

na drugi bok przewrócić,

a już moja żona wiedziała,

że ja nie śpię w domu,

tylko na chodniku,

i to nie w przedpokoju,

ale przed przystankiem”.

Kto z kim? Kiedy? Jak? i gdzie?

Po co? na co? i za ile?

Pitu pitu ble ble ble

Pani Jadzia wszystko wie

W pełnym słońcu i o chłodzie

Drepce pani Jadzia co dzień

Tu podejrzy, tam zaczepi

Z każdą plotką ma się lepiej

Pitu pitu ble ble ble

Pani Jadzia wszystko wie

Jakoś tak jej dzionek zleci

Wie kto komu rodzi dzieci

A jak nie wie to się dowie

Jak nie ona – ktoś jej powie

Pitu pitu ble ble ble

Pani Jadzia wszystko wie

„Ale ogólnie panią Jadzię szanuję,

bo się jej boję, nie.

Bardzo się jej boję,

bo to jest moja teściowa.

Znaczy się matka mojej żony.

Kiedyś jeszcze, jak nie była moją teściową,

to też się jej bałem.

Trochę mniej, bo jednak matka to matka,

a ta matka ma dwie głowy.

Czy jakoś tak. Kochanie! Ile twoja matka ma głów?”

Ha!

Przed nią nic się nie uchowa

Nie pomoże żadna zmowa

Tajny wywiad Jadzi działa

Kowalewska i Spychała

Pitu pitu ble ble ble

Pani Jadzia wszystko wie

Jeśli masz coś do ukrycia

Pitu pitu bla bla bla

Będziesz jutro na językach

Nie uchroni przed wywiadem

Twoje marne cicho-sza

Nie ma rady! Każde miasto

Swoją panią Jadzię ma!^[1]