Po to jest zabawa,

żeby bawić się,

wszyscy o tym wiedzą,

no i Felek wie.

Stale śpiewa tylko to,

co w swym sercu ma,

co pokochał, to wyśpiewa,

a wyśpiewa tak:

Panno Warszawo!

Bo to jest tak,

jak to się mówi „stara miłość nie rdzewieje”.

Panno Warszawo!

To właśnie ja

od lat cię kocham, taki jestem, „sie nie zmienie”.

A ty piękniejesz w oczach,

no i posag

wciąż większy masz:

nowe dzielnice, domy, place – na sto dwa.

Panno Warszawo,

panno Warszawo,

panno Warszawo ma!

Panna Frania dumna,

że chłopaka ma,

co tak pięknie śpiewa,

lecz jest trochę zła.

Bo on w oczy patrząc jej,

mówi „kocham cię”,

ale nuci jej do ucha

tylko słowa te:

Panno Warszawo...

Wzięli ślub w sobotę,

było gości huk,

przyszło pół dzielnicy

na ten Felka ślub.

A nad ranem skandal był,

żona odejść chce,

bo pan młody trochę wypił

i zaśpiewał, że

Panno Warszawo...^[2]