Paśli pasterze woły, paśli pasterze woły

u zielonej dąbrowy, u zielonej dąbrowy.

Anioł się im pokazał, do Betlejem iść kazał,

a oni się go zlękli, aż na kolana klękli.

Więc go pytać nie śmieli, gdzie Pana szukali;

Ale na domysł biegli, aż do szopy przybiegli.

A On leży we żłobie, nie mając nic na Sobie.

Będąc Panem nad Pany, a na nędzę zesłany.

Pójdźże ty Kuba wprzódy, wróćwa się już do trzody,

a ty za nim Michale tędy prosto po wale.

Zagrajże Kuba w rożek, aż zagrzmi leśny bożek.

Ty Michale fujarę, wziąwszy od Kuby miarę.

Jedną piosnkę zagrajmy, a drugą zaśpiewajmy:

Temu Panu naszemu nowo narodzonemu.

Przez Twoje narodzenie, daj grzechów odpuszczenie;

A odpuściwszy grzechy, daj nam użyć pociechy.^[1]