Idą sobie poeci pośród śnieżnej zamieci

czapki mają na bakier a na dłoniach siniaki od piór

siądą teraz za stołem by napisać z mozołem

coś co będzie śpiewane coś co będzie podane przez chór

A orkiestra już się stroi

i maestra chór się boi

bo kolęda pięknie musi brzmieć

Nuty niby gwiazdy lecą wiolinowe klucze lecą a poeci jeszcze klecą tekst

Stoją złote litery i przecinki ze cztery

pastorałka skończona i wieczerza wniesiona by jeść a my wszystkim kochanym

tym nieznanym i znanym

zdrowia szczęścia życzymy

niech wam darzą się rymy i cześć A kolęda już za drzwiami

już rozmawia z ulicami

już się wciska pod poduszek puch

żeby mróz nie nazbyt srogi

żeby nam nie brakło drogi

żeby nigdy nie zabrakło słów.^[2]