W Petersburgu noc na dachy pada z nieba,

żal mi serce rwie.

Pies przybłęda nie tknął nawet skórki chleba,

którą podzieliłem się.

/Książę Igor rozpędza Twoje smutki.

Ja z rewolwerem nad szklanką czystej wódki.

Usiadł czarny kruk na dachach Petersburga.

Niech to wszystko szlag./bis

Za horyzont lecą ptaki ślepe,

a ja jedno wiem.

Wzdychasz duszo, mój szeroki stepie

już ostatnim tchem.

Mego żalu bezkresność niewymowna.

To Twoja wina Nadieżdo Iwanowna.

To Twoja wina, że mnie jutro znajdą

z przestrzelonym łbem.^[1]