U drzwi zadzwonił dzwonek,

Więc Dreptak jak skowronek

Wesół otwiera z klucza,

A tam stoi inkasent

I tak Dreptaka basem

Poucza:

– Natychmiast płać pan,

Czasu nie trać pan,

Tylko raz-raz!

Uszy pan stul pan

I szybko bul pan

Za światło i za gaz!

Dreptak wszystko zapłacił,

Cokolwiek humor stracił,

Bo żal mu było grosza;

– Ot – myśli – wyjdę sobie...

I wyszedł, lecz za progiem

Napotkał listonosza.

– Natychmiast, płać pan.

Czasu nie trać pan!

Ryknął jak lew on.

Uszy pan stul pan

I szybko bul pan

Za swój telefon!

Uregulował Dreptak

I poszedł się na trzepak

Powiesić na długim sznurze

I już się żegnał z żoną,

Gdy wtem mu przyniesiono

Inne rachunki duże.

Najpierw – czynsz za mieszkanko,

potem – powiestkę z banku:

Dwa kredyty, trzy orsy

I upomnienie z kasy,

Bo żyranci – brudasy

Nie chcieli wpłacić forsy...

Straszne tam były płacze,

Aż nasz biedny Dreptaczek

Został goły, bez gaci,

Ale już się nie wieszał

I sam siebie pocieszał,

Że teraz, to się już nie opłaci.

Ucałował swą żonę:

– Już wszystko popłacone,

Nic się już nie należy!

Goło, ale wesoło!

Tutaj cmoknął ją w czoło,

A tu znów ktoś puka do dźwierzy:

– Natychmiast płać pan,

Czasu nie trać pan,

Tylko raz-raz!

Uszy pan stul pan

I szybko bul pan

Za światło i za gaz!

– Co pan mówi – wyszeptał Dreptak łagodnie.

– Tak szybko przeminęły te cztery tygodnie?^[1]