Słonko chowa się za domem, zachód chmurki złoci,

Tatko oczki ma przekrwione i bardzo się poci.

Siedzi tatko poza stołem, rytmicznie się kiwa.

Myśli – „Skąd ja się tu wziąłem i jak ja się nazywam?

Co ja robię? Gdzie ja mieszkam? Co to jest do licha?”

A tymczasem mu koleżka podsuwa kielicha:

– „Wypij Heniu, to dla ciebie, tyś dobry przyjaciel!”

Tatko, choć mu szumi, we łbie wlewa w siebie zacier.

W uszkach szumi, w nóżkach ciąży, brzuszek już nie trawi

Tatko jest pawicą w ciąży, matką licznych pawi

Całkiem pozbył się fantazji, nie wie nawet dobrze

Z jakiej zaczął pić okazji – doktorat, czy pogrzeb?

– „Urodziny czyjeś może, lecz czyje i które?

A możem ja mocny Boże, wczoraj zdał maturę?”

Ale to już nie gra roli, jak obecni twierdzą

Grunt, że wszystkich głowa boli i okropnie śmierdzą

I gdy będą się chwalili kumplom jutro rano:

„Ale my się wczoraj spili” – Kumplom mózgi staną.^[1]